Na een stressvolle start bij mijn nieuwe internetkind gaat het de laatste weken lekker. Bezoek groeit stabiel en er staat een soepel functionerend team. Net op tijd, want ik stond op het punt officieel gek verklaard te worden.
Nu komt een nieuw fenomeen om de hoek kijken: Fantoomtrillen in mijn broekzak. Sinds ik een nieuwe baan heb is het aantal mailtjes, smsberichten en watseps verzesvoudigd. Dat is geen leuke bijkomstigheid maar wel een leerzame; het waardevolle van het waardeloze scheiden.
Deze ontwikkeling zorgt er voor dat mijn iPhone de hele dag trilt.
Vandaag lag ik voor de tweede keer op de behandeltafel van de fysio. In januari heb ik mijn hamstring ingescheurd en omdat ik daar pas vorige week voor in behandeling ben gegaan, moet er eerst weefsel worden weggekneed. Om het herstelproces een handje te helpen steekt de fysiotherapeut bij elke behandeling een aantal naalden in mijn been. Net zover tot hij de gewraakte spier raakt, die dan als een aal door mijn been siddert.
Dat gevoel, dat er zonder aanspanning of aanleiding iets gebeurt in je lichaam, zorgt er voor dat ik nu ook mijn telefoon voel trillen als er niets binnen is gekomen. Ik word gek.
Het veelbezochte frankwatching.com besteedt vandaag aandacht aan onze site en daar zijn vooralsnog meer tegen-dan voor-stemmers. Onderaan het stuk kan ik jullie duimpje goed gebruiken, Frank heeft veel volgers die nog niet allemaal fan zijn. Alleen als je wtf.nl net zo geweldig vindt als ik natuurlijk. Zo niet, feedback is welkom. Mail me of schrijf er een blog over. Wat krijg je er voor terug? Een knuffel en everlasting ♥
Maandag 2 april ging om 10.00 uur de knop om: WTF.nl zag het levenslicht. Dat betekende het einde van twee maanden voorbereiden en het begin van een hectische opstartfase van een nieuwe spruit in de wereld van de online journalististiek.
Op Radio Veronica ben ik dinsdag 3 april geinterviewd door Rick van Velthuysen. Om 07.30 uur… Die stem moest nog even op gang komen. Die ochtend stond er in de Volkskrant een interview (afbeelding bovenaan, met tikfout) en had NRC een artikel over Sanoma’s nieuwste project in de krant.
Na vier dagen zijn de bezoeken en pageviews ver boven verwachting. Net als het aantal werkuren. Het is vooral dik genieten met een mooi team enthousiaste tikhelden.
pa en ma stuurden vandaag onderstaande foto door. Een eenvoudige foto van onopvallende mensen, zo lijkt het. Maar ik vind het een intrigerend beeld. Typisch voorbeeld van het cliché ‘een foto zegt meer dan duizend woorden’.
Ik zie vreemd geluk; het spat er niet vanaf maar het is er wel. Allebei lijken ze te verlegen of ongemakkelijk om in de camera te kijken. Zij is aan hem vastgeklemd, hij zit er bij alsof hij er ook alleen zou kunnen zitten. De traditionele verhouding dat de man de baas is. Maar ik zie dus ook ook geluk, al is het verdekt. Haar glimlach lijkt aangezet, maar zo glimlacht ze al dertig jaar. Of in ieder geval; zover mijn oudste herinnering reikt. Dat gat in het hout hoort er echt bij, het reflexilampje niet, maar op een vreemde manier misschien toch juist wel. De instappers, pragmatisch. In Canada geen modeshows. Zijn haar is van grijs in zilver aan het veranderen. De transformatie van oud naar klassiek.
Ik word een beetje filosofisch, maar dit is echt een foto met een verhaal. Twee vitale vijftigers die na jaren formulieren invullen en wachten eindelijk konden emigreren naar Canada. Die strijd heeft ze een nieuw bestaan en een klassiek (en half vergaan) tuinbankje opgeleverd. Veel hout, rood-zwarte blouse; precies zoals ik Canada voor me zie.
Vanmorgen moest ik me melden bij het AMC. Een dag mediatraining van Cesar Moerman in het Audiovisueel Centrum van het ziekenhuis. Aan de hand van een aantal interviewstijlen bereidde hij me voor op alles wat mogelijk voorbij kan komen zodra de nieuwe site online is. Van het lokale suffertje dat belt voor een quote tot landelijke tv waar ik me moet verantwoorden voor een controversieel bericht op de site. Je kan er maar beter alvast klaar voor zijn.
Ik heb vaak op de stoel van de interviewer gezeten en dacht daarom dit spel wel onder controle te hebben, maar bij bepaalde interviewstijlen had ik toch moeite om bij mijn boodschap te blijven. Na elke sessie op het podium volgde een analyse op basis van camerabeelden; mega leerzaam. Wie weet kan ik deze ervaring over drie weken al in de praktijk brengen.
Wie ook mediatraining krijgen –soepel bruggetje- zijn profvoetballers. Vaak laagopgeleide sporters die door de club worden gekneed om lastige vragen van sportjournalisten te kunnen pareren (en ontwijken). Die maatregel hebben eredivisieclubs eind vorige eeuw genomen en sindsdien zien we elke zondagavond de geijkte zinnen voorbij komen. ‘’Het gaat niet om mij maar om het team. Ik win liever zonder te scoren dan dat ik er drie maak en we verliezen met 4-3. De trainer bepaalt wie speelt, er bestaan geen kleine clubs meer, spelen voor zo’n vol stadion is een jongensdroom, het seizoen is nog lang’’ en zo kan ik nog een half uur doorgaan. Waarom we tóch naar die nietszeggende gesprekken? Omdat zo’n voetballer soms toch emoties laat zien. Onderstaand gesprek met Mark de Vries is een van de mooiste die ik na een wedstrijd heb gezien. 400 wedstrijden gevoetbald en Mark wordt afgeserveerd door zijn club. Dat gaat hem niet in de koude kleren zitten. ”Ik wil gewoon voetballen..”
elke winter vertoeven pa&ma Van Luling in warmere oorden. Het grootste gedeelte van het koudste seizoen duiken ze onder in het oerwoud van Suriname. Zondag keerden ze terug, vandaag heb ik hun website bijgewerkt.
de afgelopen maanden houd ik me, met een toegewijd team van technici en productmanagers, bezig met het opzetten van een nieuwe site. Het zijn werkdagen van een kleine zelfstandige; mijn privéleven in 2012 moet nog beginnen.
We zitten momenteel in de fase dat we de spruit een foetus kunnen noemen. Een ongeboren baby in het stadium waarin gelijkenis met het volwassen stadium optreedt. Op de foto onder dit stuk is de stand van zaken op het technische vlak vaag waarneembaar.
Tot afgelopen week was ik eniglijk verantwoordelijk voor de inhoudelijke kant van het project. Donderdag zijn Tosca en André aangesloten. Dat maakt het werk twee keer zo leuk. Zoeken, uitproberen, feedback geven en incasseren, grenzen aftasten, weggooien, opnieuw beginnen.
Vandaag scherp ik, begeleid door de nieuwe beats van Burked, de redactionele formule aan. Wat wel doen, wat zeker niet. Wat eten je ijkpersonen? Waar zijn hij en zij allergisch voor? Waarom hebben ze hun huisdier weggedaan? Zit haar moeder nog op Hyves?
Over twee weken volgt meer versterking en over een kleine maand gaat de boel live. Spannender dan afzwemmen.
